| | <(M)>เรามีกันแค่เพียงสองคนอยู่มาจนเราเข้าใจกันดี | | บางครั้งรักก็ต้องมีเรื่องที่กวนใจ<(F)>เราก็มีแค่เพียงสองคน | | | อยู่ทนจนคนสงสัยว่าเราทำไมทนไหว | | <(All)>รักกันได้ไงทั้งที่ชอบโกรธกัน |
| | เล็ก เล็ก น้อย น้อยเราก็ยอมกันไป | | <(F)>ความจริงในใจยังโกรธ<(All)>เล็ก เล็ก น้อย น้อย |
| | เราก็ยอมอภัย<(M)>ใจจริงน่ะกลัวเป็นโสด | | <(All)>รักเรามันคงจะเป็นอย่างนี้เพราะมีกันอยู่สองคน |
| | <(M)>บางทีเธอเองก็ทำเหลือเกินแต่มันบังเอิญว่าฉันทนได้ | | บางครั้งฉันก็มากไปก็เป็นบางวัน |
| | <(F)>ใจจะยอมอภัยให้เธอแต่จะยอมให้เธอเท่านั้น | | ก็มีเพียงเธอและฉัน<(All)>ที่ยังผูกพัน |
| | และรักกันอย่างเดิมเล็ก เล็ก น้อย น้อย | | เราก็ยอมกันไป<(F)>ความจริงในใจยังโกรธ |
| | <(All)>เล็ก เล็ก น้อย น้อยเราก็ยอมอภัย | | <(M)>ใจจริงน่ะกลัวเป็นโสด<(All)>รักเรามันคงจะเป็นอย่างนี้ |
| | เพราะมีกันอยู่สองคนเพราะเข้าใจกัน | | รักและผูกพันมีด้วยกันสองคน |
| | หนักเบาแค่ไหนพร้อมใจจะทนให้กัน | | เรารักกันมานานก็ยังเหมือนเดิม |
| | เล็ก เล็ก น้อย น้อยเราก็ยอมกันไป | | <(F)>ความจริงในใจยังโกรธ<(All)>เล็ก เล็ก น้อย น้อย |
| | เราก็ยอมอภัย<(F)>ใจจริงน่ะกลัวเป็นโสด | | <(All)>รักเรามันคงจะเป็นอย่างนี้เพราะมีกันอยู่สองคน |
| | รักเรามันคงจะเป็นอย่างนี้เพราะมีกันอยู่สองคน |
