| | หัวใจ หมดแรงเหมือนโลก ว่างเปล่า | | ทุกข์ทรมานสับสน ไม่เข้าใจ... | | | ไม่เข้าใจ...โว้ โฮ้ โฮ... | | มันเบื่อตัวเอง...ที่ล้มแล้วไม่ยืนสักที |
| | แค่หลับตาก็ยังฝันร้ายเมื่อตื่น | | ก็เหมือนไม่เห็นอะไรก็ยังวนเวียน |
| | ยังซ้ำเติมอยู่ทำไมทรมานอย่างนี้ | | ไม่พอใช่ไหมบอกตัวเองทุกที... |
| | สุดท้ายก็ทำไม่ได้แผลเป็นที่อยู่ในใจ | | คิดลบเลือนคงไม่ง่ายไม่อาจฝืนทำใจ |
| | มันเจ็บลึกเกินไปเมื่อความรักทำลาย | | ตัวฉันเอง...เก็บเอาไปคิด |
| | แต่เรื่องเก่าเก่าที่ยังวกวนอยู่ในใจ | | จะหยุดจะลืมมันไปเท่าไร |
| | ไม่อาจจะช่วยรักษาได้เลย | | ก็ยังวนเวียนยังซ้ำเติมอยู่ทำไม |
| | ทรมานอย่างนี้ไม่พอใช่ไหม | | บอกตัวเองทุกที...สุดท้ายก็ทำไม่ได้ |
| | แผลเป็นที่อยู่ในใจคิดลบเลือนคงไม่ง่าย | | ไม่อาจฝืนทำใจมันเจ็บลึกเกินไป |
| | เมื่อความรักทำลายตัวฉันเอง... | | ก็คงมีสักวันที่แผลในใจ |
| | จะเลือนและหายหลุดจากความเสียใจ | | และลุกขึ้นยืนอีกครั้ง...หัวใจ หมดแรง |
| | เหมือนโลก ว่างเปล่าทุกข์ทรมาน | | สับสน ไม่เข้าใจแผลเป็นที่อยู่ในใจ |
| | คิดลบเลือนคงไม่ง่ายไม่อาจฝืนทำใจ | | มันเจ็บลึกเกินไปเมื่อความรักทำลาย |
| | ตัวฉันเอง...แผลเป็นที่อยู่ในใจ | | คิดลบเลือนคงไม่ง่ายไม่อาจฝืนทำใจ |
| | มันเจ็บลึกเกินไปเมื่อความรักทำลาย | | ตัวฉันเอง...สักวันคงจะลุกขึ้นยืน |
| | อีกครั้ง...ได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง... | | เย้ เฮ...เย้ เฮ... |
| | เย้ เฮ... |
