| | ถึงเวลาที่ควรจะรู้ | | ที่เธอควรจะรู้รับความเป็นจริง | | | ที่เธอกล่าวหาว่าฉันเป็นคนที่ทอดทิ้ง | | อยากให้เธอทบทวนทุกสิ่งว่ามันจริงหรือไร |
| | เธอมองว่าฉันผิดที่คิดมอบใจให้เขาไป | | เธอควรต้องเข้าใจเธอก็ผิดเหมือนกัน |
| | เธอรู้ไหมทำไมฉันจึงรักเขา | | เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอเองก็ห่างเหิน |
| | เธอรู้ไหมว่าการที่ถูกหมางเมิน | | และการต้องทนเผชิญความเหงาเปล่าเปลี่ยวทุกวัน |
| | มันเกินจะทนเขาคนเดียว | | ห่วงใยใกล้ชิดเขาคนเดียวติดตาม |
| | เหมือนดังเป็นเงาเมื่อเธอห่างเหิน | | เขาเป็นคนที่คลายเหงาปลอบประโลม |
| | เมื่อยามที่เศร้าเมื่อไม่มีผู้ใด | | เธอมองว่าฉันผิดที่คิดมอบใจให้เขาไป |
| | เธอควรต้องเข้าใจเธอก็ผิดเหมือนกัน | | เธอรู้ไหมทำไมฉันจึงรักเขา |
| | เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอเองก็ห่างเหิน | | เธอรู้ไหมว่าการที่ถูกหมางเมิน |
| | และการต้องทนเผชิญความเหงาเปล่าเปลี่ยวทุกวัน | | มันเกินจะทนเธอรู้ไหม |
| | ทำไมฉันจึงรักเขาเธอรู้ตัวหรือเปล่า | | ว่าเธอเองก็ห่างเหินเธอรู้ไหม |
| | ว่าการที่ถูกหมางเมินและการต้องทนเผชิญ | | ความเหงาเปล่าเปลี่ยวทุกวันมันเกินจะทน |
| | และการต้องทนเผชิญความเหงาเปล่าเปลี่ยวทุกวัน | | มันเกินจะทน |
