| | เคยเป็นคน อยู่ได้คนเดียวไม่เคยจะนอนเหงาใจ | | ไม่เคยเรียกร้องใครใครให้มาเฝ้าคอยดูแล | | | เคยเป็นคน ที่ไม่เคยแคร์ว่าใครจะอยู่หรือว่าไป | | แต่มันดูเปลี่ยนไปตั้งแต่เจอเธอ... |
| | มองดวงดาวก็ทำให้เหงาในใจ | | ไม่รู้ว่าเป็นอะไรได้แต่คิดถึง... |
| | ที่คิดถึงเพราะรักเธอใช่ไหม... | | ที่อ่อนไหวง่ายดายหรือเพราะรักเธอ |
| | จริงจริงก็ไม่เคยรู้ตัว | | ก็มันยังไม่ชินสับสนวุ่นวายในใจ |
| | จนหลับไม่ได้จริงจริงเคยเป็นคน ที่รักตัวเอง | | มากเกินที่จะรักใครไม่เคยคิดมากเกินไป |
| | ไม่เคยไม่เป็นมาก่อนมันกังวล ไม่เป็นอันนอน | | ถ้าหากไม่อยู่ใกล้ใกล้เธอทำไมต้องอยากเจอ |
| | แต่เธอไม่รู้มองดวงดาว | | ก็ทำให้เหงาในใจไม่รู้ว่าเป็นอะไร |
| | ได้แต่คิดถึง...ที่คิดถึง | | เพราะรักเธอใช่ไหม...ที่อ่อนไหว |
| | ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงจริง | | ก็ไม่เคยรู้ตัวก็มันยังไม่ชิน |
| | สับสนวุ่นวายในใจจนหลับไม่ได้จริงจริง | | ทุกคืนต้องคอยเป็นห่วงว่าหลับหรือยัง |
| | อย่างนี้ใช่ไหมคือความรัก | | อย่างนี้นั้นแปลว่าฉันรักเธอใช่ไหม... |
| | ก็อยากจะรู้...ที่คิดถึง | | เพราะรักเธอใช่ไหม...ที่อ่อนไหว |
| | ง่ายดายหรือเพราะรักเธอจริงจริง | | ก็ไม่เคยรู้ตัวก็มันยังไม่ชิน |
| | สับสนวุ่นวายในใจจนหลับไม่ได้จริงจริง |
