| | ได้แค่เพียงบอกได้แค่เพียงหลอก | | บอกตัวเองว่าฉันไม่เสียใจทั้งที่ใจอยาก | | | ร้องตะโกนบอกถ้าเพียงเธอเข้าใจ | | ไม่ค่อยกล้าหรอกแค่ใช้สายตาบอก |
| | บอกร่องรอยแตกร้าวของหัวใจ | | พยายามกี่ครั้ง ก็ตามแต่ฉันก็ได้แค่ผิดหวัง |
| | แล้วมันก็คล้ายเรื่องเดิมหนึ่งคนใส่ใจ | | อีกคนก็ไม่เห็นค่าเรื่องมันคลับคล้ายคลับคลา |
| | ว่าตัวฉัน ต้องเสียใจจริงหรือหลอก | | ทำไมไม่บอกกันที่รัก ที่หยอก |
| | ที่เคยให้ต่อกันความเฉยชาที่เธอให้มา | | เริ่มจะกดดันให้ฉันน้อยใจ |
| | แม้ฉันลองบอกพยายามบอก | | บอกด้วยตาจนล้าถึงหัวใจพยายามกี่ครั้ง ก็ตามแต่ |
| | ฉันก็ได้แค่ผิดหวังแล้วมันก็คล้ายเรื่องเดิม | | หนึ่งคนใส่ใจอีกคนก็ไม่เห็นค่า |
| | เรื่องมันคลับคล้ายคลับคลาว่าตัวฉัน ต้องเสียใจ | | จริงหรือหลอกทำไมไม่บอกกัน |
| | ที่รัก ที่หยอกที่เคยให้ต่อกัน | | ความเฉยชาที่เธอให้มาเริ่มจะกดดัน |
| | ให้ฉันน้อยใจจริงหรือหลอก | | ทำไมไม่บอกกันที่รัก ที่หยอก |
| | ที่เคยให้ต่อกันความเฉยชาที่เธอให้มา | | เริ่มจะกดดันให้ฉันน้อย...ใจ |
| | คิดหาทางออกค้นหาทางแก้ | | แต่เหตุผลวกวนซะเหลินเกิน |
| | พยายามกี่ครั้ง ก็ตามแต่ฉันก็ได้แค่ผิดหวัง | | จริงหรือหลอกทำไมไม่บอกกัน |
| | ที่รัก ที่หยอกที่เคยให้ต่อกัน | | ความเฉยชาที่เธอให้มาเริ่มจะกดดัน |
| | ให้ฉันน้อยใจจริงหรือหลอก | | ทำไมไม่บอกกันที่รัก ที่หยอก |
| | ที่เคยให้ต่อกันความเฉยชาที่เธอให้มา | | เริ่มจะกดดันให้ฉันน้อย...ใจ |
| | ให้ฉันน้อย...ใจให้ฉันน้อยใจ |
