| | ที่ฉันรอที่ฉันได้เคยเฝ้าขอ | | ตัวเธอมานานแสนนานแต่เหมือนอารมณ์ | | | จบลงเมื่อวานที่ฉันคอย | | ที่ฉันได้ตั้งคำถามมากมายให้เธอได้ฟัง |
| | ก็เหมือนความจริงในใจจากฉัน | | ร้อนในใจดุจไฟมันเผากายใกล้เพียงใดยิ่งทำให้ฉันตาย |
| | ขอ ทีในยามที่เราจบสิ้นลง | | อย่าเล้าประโลมจิตใจกันตอนนั้นฉันคงอ่อนแรง |
| | ขอ ทีเพราะมันเพิ่งทนทรมาน | | ให้ฉันได้มีลมหายใจเมื่อพร้อม ฉันจะกลับ ไป |
| | หากฝืนทนหากฉันเป็นคนแบกรับ | | ความจริงที่เธอต้องการตัวฉันก็คงต้องทรมาน |
| | หากฝืนกายหากฉันต้องตายด้วยรัก | | ที่เราต้องทนสร้างมันก็เหมือนความจริงในใจ |
| | จากฉันร้อนในใจดุจไฟมันเผากาย | | ใกล้เพียงใดยิ่งทำให้ฉันตายขอ ที |
| | ในยามที่เราจบสิ้นลงอย่าเล้าประโลมจิตใจกัน | | ตอนนั้นฉันคงอ่อนแรงขอ ที |
| | เพราะมันเพิ่งทนทรมานให้ฉันได้มีลมหายใจ | | เมื่อพร้อม ฉันจะกลับไม่อยากให้เธอ |
| | นั้นต้องทนฝืนใจเมื่อฉันพร้อมฉันจะกลับไป | | ไปถึงฝันที่เราวาดไว้ทำให้เธอรู้ถึงกลิ่นอาย |
| | ในความรักที่ฉันมีขอ ที | | ในยามที่เราจบสิ้นลงอย่าเล้าประโลมจิตใจกัน |
| | ตอนนั้นฉันคงอ่อนแรงขอ ที | | เพราะมันเพิ่งทนทรมานให้ฉันได้มีลมหายใจ |
| | เมื่อพร้อม ฉันจะกลับ ไป |
