| | ดอกไม้ที่เห็นว่ามันดูสวยเมื่อใส่แจกัน | | ได้ถามมันไหมว่าโดนบังคับหรือสมัครใจ | | | มีคนที่พรากมันมาอำลากิ่งก้านใบ | | แล้วสุดท้ายมาร้องไห้บนแจกัน |
| | และฉันก็รู้ว่าเธอก็รักก็ห่วงเท่าไร | | ให้หันทางไหนก็มีเธอชี้คอยบอกกับฉัน |
| | ใจจริงก็รักเธอทั้งรักและผูกพัน | | แต่ว่าใจมันทนทำตามต่อไปไม่ไหว |
| | แค่อยากเป็นตัวเองอยากเป็นตัวฉันคนเดิม | | อย่าเติมอะไรลงไปฉันเคยเหนื่อย |
| | ใช้ชีวิตหนักหนักมีรัก ก็อยากให้ผ่อนคลาย | | อยากให้รักฉันแบบที่เป็นฉันจริงจริง |
| | อย่าทำให้เป็นใครใครรักเธอมาก รักเธอมากที่สุด | | แต่มันก็ต้องเปลี่ยนไปวันนี้ ฉันจะจากไป |
| | ฉันขอไปเป็นตัวเองอย่าคิดว่าฉันไม่แคร์ | | ไม่รักไม่ห่วงใยใครแค่ขอไปใช้ไปมองชีวิต |
| | ในแบบลำพังวันหนึ่งหากพบตัวเอง | | วังเวงหมดหนทางและวันนั้นดอกไม้ |
| | จะกลับมาหาแจกันใจจริงก็รักเธอ | | ทั้งรักและผูกพันแต่ว่าใจมันทนทำตาม |
| | ต่อไปไม่ไหวแค่อยากเป็นตัวเอง | | อยากเป็นตัวฉันคนเดิมอย่าเติมอะไรลงไป |
| | ฉันเคยเหนื่อยใช้ชีวิตหนักหนัก | | มีรัก ก็อยากให้ผ่อนคลายอยากให้รักฉัน |
| | แบบที่เป็นฉันจริงจริงอย่าทำให้เป็นใครใคร | | รักเธอมาก รักเธอมากที่สุดแต่มันก็ต้องเปลี่ยนไป |
| | วันนี้ ฉันจะจากไปฉันขอไปเป็นตัวเอง | | ฉันเคยเหนื่อยใช้ชีวิตหนักหนัก |
| | มีรัก ก็อยากให้ผ่อนคลายอยากให้รักฉัน | | แบบที่เป็นฉันจริงจริงอย่าทำให้เป็นใครใคร |
| | รักเธอมาก รักเธอมากที่สุดแต่มันก็ต้องเปลี่ยนไป | | วันนี้ ฉันจะจากไปฉันขอไปเป็นตัวเอง |
| | จากนี้และวันต่อไปฉันขอไปเป็นตัวเอง |
