| | ทุกเรื่องราวที่เข้ามาที่เจ็บและช้ำจนทำให้ฉัน | | มีน้ำตาแม้ว่าทรมานเท่าไหร่ | | | ฉันเรียกมันว่าความเสียใจแล้วเรื่องราวในวันนี้ | | ที่เกิดและมันกำลังกระทบใจของฉัน |
| | ก็สอนให้ได้เรียนรู้ใหม่ในคำที่ฉันเคยเข้าใจ | | สิ่งใดที่เคยได้เจอกลายเป็นแค่เพียง |
| | เรื่องเล็กน้อยไปในพริบตาเสียงของเธอที่ร่ำลา | | ได้สอนให้รู้ว่าอย่าไปจำความช้ำที่มี |
| | นี่แหละคือความเสียใจความเสียใจมันเป็นอย่างนี้ | | จำซะใหม่ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย |
| | ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้ที่ผ่านมามองย้อนไป | | ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตาแต่เธอทำให้ได้รู้ว่า |
| | ค่าของน้ำตามันคู่ควรกับการต้องเสียเธอ | | แม้ฉันยืนแทบไม่ไหวก็อยากขอพูดอะไรสักนิด |
| | นึงถึงเธอขอโทษที่ไม่ดีเหมือนใคร | | และขอบคุณที่สอนให้เข้าใจว่าเรื่องที่เคยได้เจอ |
| | มันก็แค่เพียงสิ่งเล็กน้อยที่เปลืองน้ำตา | | เสียงของเธอที่ร่ำลาได้สอนให้รู้ว่า |
| | อย่าไปจำความช้ำที่มีนี่แหละคือความเสียใจ | | ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่ |
| | ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อายต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้ | | ที่ผ่านมามองย้อนไปลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา |
| | แต่เธอทำให้ได้รู้ว่าค่าของน้ำตามันคู่ควร | | กับการต้องเสียเธอเจ็บวันนี้ทำให้รู้ว่า |
| | ค่าของน้ำตา มันคู่ควร |
